دستورِ مرگش آمده بود

از یکی از آینده ‏های ممکنِ بسیار

از دست آن‏ که زاده نشد هرگز

دستورش آمده بود

به نشانیِ امروز

پنجره باز بود

و هدهد می‏ خواند

بر شاخۀ انجیر…

کاش!

جانش را مرتعش کند آواز

دست بجنباند

دستور، واگذارد به دستاورد

آنگاه می‏ بخشد

روزگاران تیره را

به آینده‌ای روشنا – هرچند گذرا.

آنگاه سری که سپرده بود

به ملکۀ آرزوهای کودکی‌اش

بازمی‌ستاندش بعد از این همه سال

و می‌نشاندش بر بالای بلنداش

بایا، شایا می‏ شود آنگاه

و کولی‏ ای می‌شود رقصان

در گذاری ابرآلود.