دستورِ مرگش آمده بود
از یکی از آینده های ممکنِ بسیار
از دست آن که زاده نشد هرگز
دستورش آمده بود
به نشانیِ امروز
پنجره باز بود
و هدهد می خواند
بر شاخۀ انجیر…
کاش!
جانش را مرتعش کند آواز
دست بجنباند
دستور، واگذارد به دستاورد
آنگاه می بخشد
روزگاران تیره را
به آیندهای روشنا – هرچند گذرا.
آنگاه سری که سپرده بود
به ملکۀ آرزوهای کودکیاش
بازمیستاندش بعد از این همه سال
و مینشاندش بر بالای بلنداش
بایا، شایا می شود آنگاه
و کولی ای میشود رقصان
در گذاری ابرآلود.