در این آینۀ کهنۀ سنگی
هنوز قدری بخت مانده است
نوری مسین در چشم هایم می بینم
رنگ غروبی ست که ندیده امش هنوز
پنجرۀ چوبی ایوان
و نیز سروِ بلندی که خود کاشتمش
وقتی که نهالکی بود
چون پَرِ سبزی.
امروز بر موج های این آبگینه
همه زمان ها به دیدارم آمده اند.